Dramat satyrowy
Właściwie większość gatunków teatralnych miało swój początek w starożytnej Grecji, a trwają do dziś. W starożytnej Grecji dramat satyrowy był odmianą komedii. Występowali w niej aktorzy, którzy musieli przebierać się za satyrów. A satyrem był aktor, przebrany za pół-człowieka, pół-kozła lub za jakiegoś potwora z mitologii greckiej. Najważniejszym tematem w takich sztukach był alkohol oraz seks. Natomiast aktorzy w tym celu często musieli doczepiać sobie ogromne przyrodzenie męskie. W czasie Dionizji a Atenach sztuka satyrowa wystawiana była proporcjonalnie do innych sztuk, czyli grano jeden dramat satyrowy i trzy tragedie. Występował tu również ważny chór satyrów, który śpiewał specjalne ody. Głównym tematem takiej satyry była jakaś legendarna, bądź też epicka. Jednak opowieści te ukazane są w bardziej luźny sposób. Akcja takiej sztuki miała miejsce zawsze w przestrzeni otwartej. Dzisiaj niestety nie zachowało się zbyt wiele sztuk z tamtego okresy świetności dramatu satyrowego. Były one specyficzne i były fantastyczną formą opowiedzenia ważnej historii, ale przy całkowitym wyluzowaniu się.
Spektakl jest tym, co widzowie najbardziej z całej sztuki chcą zobaczyć. Spektakl jest często zamiennikiem widowiska teatralnego. I jest to po prostu dramat lub inny rodzaj utworu, który zostaje odegrany i przedstawiony przez aktorów na scenie. Do tego celu potrzebna jest również publiczność, ponieważ bez tego odgrywanie na scenie nie miałoby sensu. Takie widowisko jest efektem połączenia wielu utworów, sztuk. W przypadku przedstawienia dramatu jest to włączenie do teatru literatury, sztuki aktorskiej, muzyki oraz scenografii. To na przykład w operach muzyka odgrywa główną rolę. W przypadku widowiska baletowego najważniejszy jest taniec i choreografia. Twórcą oraz szefem całego takiego widowiska jest oczywiście reżyser, który steruje całą machiną sztuki teatralnej. Do ważniejszych elementów spektaklu należą gra aktorska, która opiera się na mówieniu, cała jego gestykulacja oraz mimika. Ważny jest też typ aktora, jego uroda, kostium, maska. Nie wolno tu pominąć też całej przestrzeni scenicznej, do której należy scenografia, rekwizyty, oświetlenie i dekoracja.
Czasami cenie krytyki teatralnej podlegają również prace naukowe oraz literackie z zakresu teatru. Może to być na przykład recenzja z przedstawienia, reportaż, esej lub omówienie.